خوبان همه صید صبح خیزان باشند

در بند دعای اشک ریزان باشند

 تا تو سگ نفس را به فرمان باشی

آهوچشمان ز تو گریزان باشند

خوبان همه صید صبح خیزان باشند

در بند دعای اشک ریزان باشند

 تا تو سگ نفس را به فرمان باشی

آهوچشمان ز تو گریزان باشند

Where do hands and fingers fall on the device? This question is the linchpin for every form factor this book examines, and the answer tells you how to design your layout for comfort and efficiency. Since we hold phones, phablets, tablets, and laptops very differently, it’s no surprise that each of these touchscreen variations has its own UI needs.

Yet these devices also share many consistencies, especially in the crucial role of thumbs. Whether we’re tapping away at tiny phones or jumbo tablets, our thumbs do most of the walking. That fact helps us establish sturdy cross-device guidelines. This chapter looks at why the thumb is so important, and reveals fundamental “rules of thumb” based on how we grab screens of all sizes.

The smartphone is of course the device that we hold most. We stare at it for more than 20% of our waking hours, consulting it 221 times per day on average. Let’s start with that most familiar of gadgets.

Hold the phone

In 2013, researcher Steven Hoober took to the streets to observe over 1,300 people tapping away at their phones. He found that in nearly every case, they held their phones in one of three basic grips. At 49%, the one-handed grip was most popular; 36% cradled the phone in one hand and jabbed with the finger or thumb of the other; and the remaining 15% adopted the two-handed BlackBerry-prayer posture, tapping away with both thumbs.

The study also confirmed what many of us know from our own phone habits: we change grips frequently, depending on convenience and context. We switch between one hand and two, or swap between left and right; sometimes we tap absent-mindedly while doing something else; and other times we stop and give the screen our full attention. Plus: we are nimbly ambidextrous. Hoober found that two-thirds of one-handed grips are in the right hand—a majority, but smaller than the 90% who are right handed. That means many of us favor our non-dominant hand, while using the other to write, drink coffee, hold a baby, or read a book about designing for touch.

So while few of us stick with the same grip, we show a distinct preference for one-handed use. And this is where we get to thumbs. When we hold our phones with one hand, the thumb is the only finger comfortably available for tapping. Even when we use both hands, many of us prefer mashing away with our thumb then, too. Of those who cradle their phone in one hand and tap with the other, Hoober discovered that most use their thumb on the screen. Combine all those folks, and it’s thumbs up: thumbs drive 75% of all phone interactions.

The phone’s thumb zone

While a thumb can sweep most of the screen on all but the most oversized phones, only a third of the screen is truly effortless territory: at the bottom, on the side opposite the thumb. For example, if you hold a phone in the right hand, your thumb falls naturally in an arc at the bottom left corner of the screen—no stretching your thumb or shifting the phone required. The same arc shape applies to the two-handed cradle grip, but the arc is larger because the thumb has greater range of motion.

Comfort and accuracy don’t perfectly align, however. Within this comfort zone, a separate, fan-shaped arc draws out the most accurate targets for thumb tapping, as uncovered in a study by Qian Fei of Alibaba (subscription required). She also found that, for right-handed users, the bottom and top-right corners were the least accurate thumb zones.

What about lefties? The thumb zone flips from left to right. But this left-versus-right distinction isn’t especially crucial, since most of us switch hands easily (and frequently) depending on context. Even so, optimizing for one hand penalizes the other: the best solutions put core features at screen middle, where left and right thumb zones overlap. In the end, top versus bottom is more important than left versus right. No matter which hand you use, screen bottom is most comfortable, while the top demands a stretch. That rule holds true for all phone screens, large or small, but as phones grow to jumbo dimensions, that top-screen stretch becomes a strain.

The phabulous phablet

The first generation of post-iPhone devices consistently featured screens under four inches (as measured across the diagonal), an easy size for one-handed use. By mid-2014, however, a third of mobile web-browsing took place on larger screens as bigger phones shouldered into the marketplace. These super-sized devices fill the spectrum between phone and tablet, a category with the dubious nickname phablet, with screens as large as seven inches. My, how our phones have grown up. And down. And sideways.

Despite phablets’ gargantuan proportions, people typically handle them like phones, and the three basic grips still apply. Unlike with smaller phones, however, phablet users switch among grips much more often to work the entire screen, and two hands are almost always required. In another study, Hoober and Patti Shank observed that phablet owners use both hands 70% of the time across holds (subscription required). The most popular of these grips, used 35% of the time, is holding a phablet in one hand while tapping with the index finger of the other. But the thumb remains the pointer in charge: 60% of the time, phablet owners tap away with either one thumb or both.

The phablet’s thumb zone

With so much thumb use, the thumb zone is as important for 4”–7” screens as for smaller ones—with a caveat. Phablet folk use two thumbs more often, which creates a pair of mirrored, overlapping thumb zones at the screen’s bottom, with a swath of tough-to-reach space at the top. Despite its popularity, the double-thumb zone isn’t the one to optimize. Although we hold phablets with one hand only 25% of the time, the single-thumb grip takes on disproportionate importance for designers, because it has the least range.

This brings us to our first rule of thumb for all form factors: always accommodate the most constrained grip, so people can use your interface no matter how they choose to hold their device. On phablets, that means designers should target the single-thumb grip.

Here’s a tricky surprise: the one-handed thumb zone is smaller for phablets than for phones. As phone size increases, the thumb zone remains roughly the same shape and position—anchored to screen bottom—until the size hits a tipping point, where the grip shifts to stabilize the phablet. In that handhold, most people slide their pinky finger under the phone to keep it in place, reducing the thumb’s range.

Even as swaths of the screen become unreachable by thumb alone, some thumb diehards stick with one-handed use, opting to “choke up” on the phone—sliding their hand higher to extend their thumb’s reach. On phablets, this grip gives people more thumb range overall than the traditional phone grip at screen bottom. We’ll look at the implications of this later in this chapter.

Tablets: more screen means more handholds

While phones and phablets stay true to three basic grips, there’s no such luck with tablets. More screen means more ways to hold, making things unpredictable. The rule of thumb still applies, but with a special headache: the thumb zone isn’t consistent even for individual devices; it varies depending on stance and posture.

Standing, we typically use two hands to manage a large tablet like the iPad, holding it halfway up the sides for leverage (hold it too close to the bottom, and the thing keels over). Some wrap an arm around it like a clipboard and tap with the other hand. More likely, though, we’re sitting; Hoober and Shank found that 88% of tablet use happens while seated, compared to 19% of phone use. Sitting at a table, we tend to prop up a tablet with one hand at the lower third and, again, tap with the other. Leaning back on the couch, we tend to rest the thing on the belly or nestle it in a blanket, tapping away with one hand. On top of these shifts in grip, each stance also affects how far away we hold the device: we tend to hold tablets closest while standing, and farthest while reclining. Portrait versus landscape is a mixed bag too, with a 60–40 split in favor of a vertical, or portrait, orientation.

As screens get bigger, they also get heavier, and we often lay them down altogether. Hoober and Shank observed that people put large tablets down in nearly two out of three sessions. We rest them flat on a surface (whether table or lap) 40% of the time and upright in a stand 22%. (Smaller 7”–8” tablets are far easier to handle, and 69% of small-tablet use is handheld.) Those surface and stand positions suggest we use large tablets more like traditional monitor screens—or, closer to keyboard-touchscreen hybrids, which we’ll get to in a moment—than handheld devices.

The tablet’s thumb zone

When we do lift up our tablets, they prove too big to be held and operated with one hand, so two hands come into play. Here again, thumbs play an all-important role. We tend to grab tablets at the sides, and while the specific location wanders up and down, thumbs settle at the middle to top third of the screen. This grip makes the neighboring sides and top corners most friendly to touch. On the flip side, the top and bottom edges of tablet screens are hostile zones, because of the necessary reach. The bottom is especially tough, since thumbs are rarely near the bottom—and sometimes that portion of the screen isn’t even visible. In the laziest and perhaps most common tablet posture—lying down—the bottom bezel disappears into blankets, sweaters, or soft bellies.

We also, of course, often reach into the middle of the screen; as screen size grows, our hands field ever more surface. However, unlike a mouse cursor, which sweeps effortlessly across a screen’s sprawl, our fingers are weighed down by this thing called an arm. This meat pointer goes all the way up to the shoulder, and hefting it around the screen demands effort. An interface shouldn’t be a physical workout: group frequent controls within easy reach of thumbs. Nobody ever broke a sweat twiddling their thumbs.

Hybrids and laptops: slap a keyboard on it

If scaling up the screen size has such a dramatic effect on how we hold a device, it should come as no surprise that adding a keyboard shakes things up even more. Our postures, along with our hands and arms, shift yet again to accommodate the keyboard. Until recently, it was rare to spot this hybrid touchscreen-keyboard combination in the wild. And then came Windows 8.

In 2012, Windows introduced touch interaction to the desktop in a total overhaul of the world’s most-used operating system. In response, a new category of touch devices—touchscreen laptops and tablet-keyboard combos—flooded the consumer market, creating a new ergonomic environment…and fresh demands on designers.

The wrinkle is that hybrids require us to move our hands between keyboard and touchscreen. Before this generation of hybrids arrived, many dinged the concept as ergonomically untenable: shuttling hands to and fro would be too much effort, resulting in a fatigue dubbed gorilla arm. It’s a criticism leveled at the science-fiction interfaces of Minority Report and Iron Man too: Who wants to work with their arms constantly in the air? “Touch surfaces don’t want to be vertical,” a dismissive Steve Jobs said in 2010. “It gives great demo, but after a short period of time you start to fatigue, and after an extended period of time, your arm wants to fall off.”

Research suggests such worries were unnecessary. A study by Intel found that people quickly embrace touch in these new devices, opting for the touchscreen 77% of the time instead of the mouse or keyboard. Despite the availability and precision of the old-school cursor, people said the touchscreen felt more intimate and direct. Other studies have documented this emotional resonance. One reported that people attach more value to products they “touch” on a website versus click with a mouse. When touch is introduced, cold pixels somehow take on the warmth and emotional investment of physical objects. We’ll look at this idea more deeply when we poke at gestural interfaces in Chapter 4.

Appeal aside, the touchscreen isn’t a complete mouse replacement, but rather a welcome addition to the mix—“like having a laptop with an extra gear,” one tester told Intel. With these hybrid devices, people move easily among touch, keyboard, mouse, and trackpad: whatever input seems most convenient. That’s a lot of back and forth, though, and you’d think that would only worsen the gorilla-arm problem. Why aren’t people’s arms going numb? Turns out people quickly figure out how to work the touchscreen without lifting their arms. A study by researcher John Whalen found that when we use touchscreen laptops, we rest our arms alongside the keyboard, keeping a loose grip at the bottom corners of the screen.

The hybrid’s thumb zone

This hands-on-the-corners posture defines the thumb zone for hybrids. Once again, placing touch targets within easy reach of the thumbs makes for easy tapping and, in this case, avoids the need to raise the arms.

Not everyone adopts the bottom grip, though. Others (especially newcomers) go free-form, jabbing at the screen with their index finger as they roam the entire interface. For designers, this introduces a head-scratcher; the index finger’s hot zone is the reverse of the thumb zone. For index fingers, the center of the screen is easy to hit, and corners are troublesome.

Optimizing for thumbs means a subpar experience for the index finger, and vice versa. One layout has to win, though, and as with every other touch device, studies give the thumb the edge. After a bit of experience with the device, hybrid users soon prefer thumb use for everything, keeping arms planted alongside to thwart gorilla arm.

And that’s the most striking consistency across the form factors we’ve reviewed: thumbs do the driving no matter how large the screen. The thumb offers the most convenient range of motion with the least possible effort. This physical ease is exactly what Bell Lab’s researchers—along with every industrial designer ever—had to take into account as they designed their interfaces. These ergonomic considerations will determine the layouts for your digital interfaces too. We’ll start with some general principles for all touch designs, then dive into guidelines for different devices.

Where do hands and fingers fall on the device? This question is the linchpin for every form factor this book examines, and the answer tells you how to design your layout for comfort and efficiency. Since we hold phones, phablets, tablets, and laptops very differently, it’s no surprise that each of these touchscreen variations has its own UI needs.

Yet these devices also share many consistencies, especially in the crucial role of thumbs. Whether we’re tapping away at tiny phones or jumbo tablets, our thumbs do most of the walking. That fact helps us establish sturdy cross-device guidelines. This chapter looks at why the thumb is so important, and reveals fundamental “rules of thumb” based on how we grab screens of all sizes.

The smartphone is of course the device that we hold most. We stare at it for more than 20% of our waking hours, consulting it 221 times per day on average. Let’s start with that most familiar of gadgets.

Hold the phone

In 2013, researcher Steven Hoober took to the streets to observe over 1,300 people tapping away at their phones. He found that in nearly every case, they held their phones in one of three basic grips. At 49%, the one-handed grip was most popular; 36% cradled the phone in one hand and jabbed with the finger or thumb of the other; and the remaining 15% adopted the two-handed BlackBerry-prayer posture, tapping away with both thumbs.

The study also confirmed what many of us know from our own phone habits: we change grips frequently, depending on convenience and context. We switch between one hand and two, or swap between left and right; sometimes we tap absent-mindedly while doing something else; and other times we stop and give the screen our full attention. Plus: we are nimbly ambidextrous. Hoober found that two-thirds of one-handed grips are in the right hand—a majority, but smaller than the 90% who are right handed. That means many of us favor our non-dominant hand, while using the other to write, drink coffee, hold a baby, or read a book about designing for touch.

So while few of us stick with the same grip, we show a distinct preference for one-handed use. And this is where we get to thumbs. When we hold our phones with one hand, the thumb is the only finger comfortably available for tapping. Even when we use both hands, many of us prefer mashing away with our thumb then, too. Of those who cradle their phone in one hand and tap with the other, Hoober discovered that most use their thumb on the screen. Combine all those folks, and it’s thumbs up: thumbs drive 75% of all phone interactions.

The phone’s thumb zone

While a thumb can sweep most of the screen on all but the most oversized phones, only a third of the screen is truly effortless territory: at the bottom, on the side opposite the thumb. For example, if you hold a phone in the right hand, your thumb falls naturally in an arc at the bottom left corner of the screen—no stretching your thumb or shifting the phone required. The same arc shape applies to the two-handed cradle grip, but the arc is larger because the thumb has greater range of motion.

Comfort and accuracy don’t perfectly align, however. Within this comfort zone, a separate, fan-shaped arc draws out the most accurate targets for thumb tapping, as uncovered in a study by Qian Fei of Alibaba (subscription required). She also found that, for right-handed users, the bottom and top-right corners were the least accurate thumb zones.

What about lefties? The thumb zone flips from left to right. But this left-versus-right distinction isn’t especially crucial, since most of us switch hands easily (and frequently) depending on context. Even so, optimizing for one hand penalizes the other: the best solutions put core features at screen middle, where left and right thumb zones overlap. In the end, top versus bottom is more important than left versus right. No matter which hand you use, screen bottom is most comfortable, while the top demands a stretch. That rule holds true for all phone screens, large or small, but as phones grow to jumbo dimensions, that top-screen stretch becomes a strain.

The phabulous phablet

The first generation of post-iPhone devices consistently featured screens under four inches (as measured across the diagonal), an easy size for one-handed use. By mid-2014, however, a third of mobile web-browsing took place on larger screens as bigger phones shouldered into the marketplace. These super-sized devices fill the spectrum between phone and tablet, a category with the dubious nickname phablet, with screens as large as seven inches. My, how our phones have grown up. And down. And sideways.

Despite phablets’ gargantuan proportions, people typically handle them like phones, and the three basic grips still apply. Unlike with smaller phones, however, phablet users switch among grips much more often to work the entire screen, and two hands are almost always required. In another study, Hoober and Patti Shank observed that phablet owners use both hands 70% of the time across holds (subscription required). The most popular of these grips, used 35% of the time, is holding a phablet in one hand while tapping with the index finger of the other. But the thumb remains the pointer in charge: 60% of the time, phablet owners tap away with either one thumb or both.

The phablet’s thumb zone

With so much thumb use, the thumb zone is as important for 4”–7” screens as for smaller ones—with a caveat. Phablet folk use two thumbs more often, which creates a pair of mirrored, overlapping thumb zones at the screen’s bottom, with a swath of tough-to-reach space at the top. Despite its popularity, the double-thumb zone isn’t the one to optimize. Although we hold phablets with one hand only 25% of the time, the single-thumb grip takes on disproportionate importance for designers, because it has the least range.

This brings us to our first rule of thumb for all form factors: always accommodate the most constrained grip, so people can use your interface no matter how they choose to hold their device. On phablets, that means designers should target the single-thumb grip.

Here’s a tricky surprise: the one-handed thumb zone is smaller for phablets than for phones. As phone size increases, the thumb zone remains roughly the same shape and position—anchored to screen bottom—until the size hits a tipping point, where the grip shifts to stabilize the phablet. In that handhold, most people slide their pinky finger under the phone to keep it in place, reducing the thumb’s range.

Even as swaths of the screen become unreachable by thumb alone, some thumb diehards stick with one-handed use, opting to “choke up” on the phone—sliding their hand higher to extend their thumb’s reach. On phablets, this grip gives people more thumb range overall than the traditional phone grip at screen bottom. We’ll look at the implications of this later in this chapter.

Tablets: more screen means more handholds

While phones and phablets stay true to three basic grips, there’s no such luck with tablets. More screen means more ways to hold, making things unpredictable. The rule of thumb still applies, but with a special headache: the thumb zone isn’t consistent even for individual devices; it varies depending on stance and posture.

Standing, we typically use two hands to manage a large tablet like the iPad, holding it halfway up the sides for leverage (hold it too close to the bottom, and the thing keels over). Some wrap an arm around it like a clipboard and tap with the other hand. More likely, though, we’re sitting; Hoober and Shank found that 88% of tablet use happens while seated, compared to 19% of phone use. Sitting at a table, we tend to prop up a tablet with one hand at the lower third and, again, tap with the other. Leaning back on the couch, we tend to rest the thing on the belly or nestle it in a blanket, tapping away with one hand. On top of these shifts in grip, each stance also affects how far away we hold the device: we tend to hold tablets closest while standing, and farthest while reclining. Portrait versus landscape is a mixed bag too, with a 60–40 split in favor of a vertical, or portrait, orientation.

As screens get bigger, they also get heavier, and we often lay them down altogether. Hoober and Shank observed that people put large tablets down in nearly two out of three sessions. We rest them flat on a surface (whether table or lap) 40% of the time and upright in a stand 22%. (Smaller 7”–8” tablets are far easier to handle, and 69% of small-tablet use is handheld.) Those surface and stand positions suggest we use large tablets more like traditional monitor screens—or, closer to keyboard-touchscreen hybrids, which we’ll get to in a moment—than handheld devices.

The tablet’s thumb zone

When we do lift up our tablets, they prove too big to be held and operated with one hand, so two hands come into play. Here again, thumbs play an all-important role. We tend to grab tablets at the sides, and while the specific location wanders up and down, thumbs settle at the middle to top third of the screen. This grip makes the neighboring sides and top corners most friendly to touch. On the flip side, the top and bottom edges of tablet screens are hostile zones, because of the necessary reach. The bottom is especially tough, since thumbs are rarely near the bottom—and sometimes that portion of the screen isn’t even visible. In the laziest and perhaps most common tablet posture—lying down—the bottom bezel disappears into blankets, sweaters, or soft bellies.

We also, of course, often reach into the middle of the screen; as screen size grows, our hands field ever more surface. However, unlike a mouse cursor, which sweeps effortlessly across a screen’s sprawl, our fingers are weighed down by this thing called an arm. This meat pointer goes all the way up to the shoulder, and hefting it around the screen demands effort. An interface shouldn’t be a physical workout: group frequent controls within easy reach of thumbs. Nobody ever broke a sweat twiddling their thumbs.

Hybrids and laptops: slap a keyboard on it

If scaling up the screen size has such a dramatic effect on how we hold a device, it should come as no surprise that adding a keyboard shakes things up even more. Our postures, along with our hands and arms, shift yet again to accommodate the keyboard. Until recently, it was rare to spot this hybrid touchscreen-keyboard combination in the wild. And then came Windows 8.

In 2012, Windows introduced touch interaction to the desktop in a total overhaul of the world’s most-used operating system. In response, a new category of touch devices—touchscreen laptops and tablet-keyboard combos—flooded the consumer market, creating a new ergonomic environment…and fresh demands on designers.

The wrinkle is that hybrids require us to move our hands between keyboard and touchscreen. Before this generation of hybrids arrived, many dinged the concept as ergonomically untenable: shuttling hands to and fro would be too much effort, resulting in a fatigue dubbed gorilla arm. It’s a criticism leveled at the science-fiction interfaces of Minority Report and Iron Man too: Who wants to work with their arms constantly in the air? “Touch surfaces don’t want to be vertical,” a dismissive Steve Jobs said in 2010. “It gives great demo, but after a short period of time you start to fatigue, and after an extended period of time, your arm wants to fall off.”

Research suggests such worries were unnecessary. A study by Intel found that people quickly embrace touch in these new devices, opting for the touchscreen 77% of the time instead of the mouse or keyboard. Despite the availability and precision of the old-school cursor, people said the touchscreen felt more intimate and direct. Other studies have documented this emotional resonance. One reported that people attach more value to products they “touch” on a website versus click with a mouse. When touch is introduced, cold pixels somehow take on the warmth and emotional investment of physical objects. We’ll look at this idea more deeply when we poke at gestural interfaces in Chapter 4.

Appeal aside, the touchscreen isn’t a complete mouse replacement, but rather a welcome addition to the mix—“like having a laptop with an extra gear,” one tester told Intel. With these hybrid devices, people move easily among touch, keyboard, mouse, and trackpad: whatever input seems most convenient. That’s a lot of back and forth, though, and you’d think that would only worsen the gorilla-arm problem. Why aren’t people’s arms going numb? Turns out people quickly figure out how to work the touchscreen without lifting their arms. A study by researcher John Whalen found that when we use touchscreen laptops, we rest our arms alongside the keyboard, keeping a loose grip at the bottom corners of the screen.

The hybrid’s thumb zone

This hands-on-the-corners posture defines the thumb zone for hybrids. Once again, placing touch targets within easy reach of the thumbs makes for easy tapping and, in this case, avoids the need to raise the arms.

Not everyone adopts the bottom grip, though. Others (especially newcomers) go free-form, jabbing at the screen with their index finger as they roam the entire interface. For designers, this introduces a head-scratcher; the index finger’s hot zone is the reverse of the thumb zone. For index fingers, the center of the screen is easy to hit, and corners are troublesome.

Optimizing for thumbs means a subpar experience for the index finger, and vice versa. One layout has to win, though, and as with every other touch device, studies give the thumb the edge. After a bit of experience with the device, hybrid users soon prefer thumb use for everything, keeping arms planted alongside to thwart gorilla arm.

And that’s the most striking consistency across the form factors we’ve reviewed: thumbs do the driving no matter how large the screen. The thumb offers the most convenient range of motion with the least possible effort. This physical ease is exactly what Bell Lab’s researchers—along with every industrial designer ever—had to take into account as they designed their interfaces. These ergonomic considerations will determine the layouts for your digital interfaces too. We’ll start with some general principles for all touch designs, then dive into guidelines for different devices.

 

رهایی

شاعر : یوسف عمران

باران را بوسیدم
لبهایم تر نشد
درکویر روز های پوچ
هرروز میمیرم
درقاب روزها زندانی ام
چون ماهیان نارنجی
درمیان خریطه های پلاستیکی
دور روزهای خشک وبی هوده
میچرخم
موجی نیست مستم کند
تا روحم برقصد

 

رهایی

شاعر : یوسف عمران

باران را بوسیدم
لبهایم تر نشد
درکویر روز های پوچ
هرروز میمیرم
درقاب روزها زندانی ام
چون ماهیان نارنجی
درمیان خریطه های پلاستیکی
دور روزهای خشک وبی هوده
میچرخم
موجی نیست مستم کند
تا روحم برقصد

 

رهایی

شاعر : یوسف عمران

باران را بوسیدم
لبهایم تر نشد
درکویر روز های پوچ
هرروز میمیرم
درقاب روزها زندانی ام
چون ماهیان نارنجی
درمیان خریطه های پلاستیکی
دور روزهای خشک وبی هوده
میچرخم
موجی نیست مستم کند
تا روحم برقصد

 

رهایی

شاعر : یوسف عمران

باران را بوسیدم
لبهایم تر نشد
درکویر روز های پوچ
هرروز میمیرم
درقاب روزها زندانی ام
چون ماهیان نارنجی
درمیان خریطه های پلاستیکی
دور روزهای خشک وبی هوده
میچرخم
موجی نیست مستم کند
تا روحم برقصد

کاش می توانست

به رود بیندازد خودش را

ماهی کوچکی که

دلش دریا بود و

خانه اش برکه.

کاش می توانست

به رود بیندازد خودش را

ماهی کوچکی که

دلش دریا بود و

خانه اش برکه.

کاش می توانست

به رود بیندازد خودش را

ماهی کوچکی که

دلش دریا بود و

خانه اش برکه.

کاش می توانست

به رود بیندازد خودش را

ماهی کوچکی که

دلش دریا بود و

خانه اش برکه.

زندگی ما این روزها کاملاً وابسته به تکنولوژی شده است. برخلاف نسل‌های قبلی‌مان که نمی‌توانستند ارتباط خوبی با تکنولوژی برقرار کنند و گاهی بیش از حد برای جلوگیری از ورود تکنولوژی به زندگی خود مقاومت می‌کردند، ما به راحتی گجت‌های الکترونیکی و تکنولوژی را وارد زندگی خصوصی‌مان کرده‌ایم. می‌توان گفت نسل‌های قبل از ما از تکنوفوبیا رنج می‌بردند و از پذیرش تکنولوژی‌های جدید ترس داشتند. ترسی که گویی فکر را فلج می‌کند. اما نسل ما نه تنها آن را پذیرفته است بلکه در بسیاری موارد از استفاده از این تکنولوژی‌ها کاملاً لذت می‌برد.

البته این مسئله هرگز نباید نادیده گرفته شود که صرف پذیرش فناوری‌های جدید کافی نیست و مهم‌تر از همه‌ی این مسائل داشتن فرهنگ صحیح استفاده از این گجت‌های الکترونیکی است. به عنوان مثال از وقتی استفاده از یاهومسنجر و شبکه‌های اجتماعی مثل فیس‌بوک یا اپلیکیشن‌هایی مثل وایبر، واتساپ یا تلگرام در بین مردم ما باب شده است افراد بسیاری کاملاً درگیر استفاده از آن‌ها شده‌اند و گاهی خود ما شاهد تأثیرات منفی استفاده از این ابزارها در بین اطرافیانمان هستیم. از سویی دیگر نیز ناآگاهی از قوانین حفظ حریم خصوصی باعث بروز مشکلات فراوانی برای بسیاری از افراد می‌شود. که ذکر آن‌ها از حوصله‌ی این مطلب خارج است.

در این مطلب می‌خواهم چند مورد از مشکلات روحی و جسمی که استفاده از گجت‌های الکترونیکی منجر به آن‌ها می‌شود را بررسی کنم. در ادامه این مطلب با من همراه شوید تا چند مورد از مهم‌ترین این موارد را با هم بررسی کنیم.

۱) سرطان: شایع‌ترین بیماری نسل حاضر

یکی از مهم‌ترین گجت‌هایی که امروزه اکثر مردم دنیا از آن استفاده می‌کنند تلفن همراه هوشمند است. اما جالب است بدانید همین وسیله که حاضر نیستیم حتی برای دقیقه‌ای آن را از خود دور کنیم سلامت ما را به شدت به خطر می اندازد.

همان‌طور که می‌دانید دکل های مخابراتی انواع خاصی از فرکانس‌های رادیویی و الکترومغناطیسی را از خود ساطع می‌کنند. همین امواج رادیویی در یک بازه‌ی زمانی حدوداً ۱۰ ساله می‌تواند موجب بروز سرطان شده و یا خطر ابتلا به این بیماری را به شدت افزایش دهد. زیرا مواجه شدن با این امواج باعث کاهش سطح ملاتونین بدن می‌شود و مقاومت دستگاه ایمنی بدن را به شدت کاهش می‌دهد. البته قرارگیری در معرض این امواج مشکلات دیگری را نیز برای انسان به وجود می‌آورد که از علائم آن می‌توان به بی‌خوابی، سرگیجه، تهوع، افزایش ضربان قلب، استرس، سردرد، اختلالات بینایی و... اشاره کرد. که هر یک به نوبه‌ی خود موجب می‌شود که زندگی ما از روال عادی خود خارج شود.

۲) جلوگیری از رفتن به خواب عمیق

کامل بودن چرخه‌ی خواب برای سلامتی بسیار مفید است. زیرا برای تجدید قوای بدن و کارایی بهتر مغز در ساعات معینی باید به ذهن خود استراحت بدهیم و تحقق این امر تنها با خواب عمیق میسر می‌شود. ملاتونین و سروتونین که برای تمرکز و سلامتی بسیار مؤثر بوده و توسط مغز ترشح می‌شود نیز به چرخه‌ی خواب و بیداری مربوط است.

گوشی‌های هوشمند ما این چرخه‌ی خواب را از روال عادی خود خارج می‌کنند. در صورت تمایل می‌توانید با مراجعه به مطلب "استفاده از ابزارهای الکترونیکی تا دیروقت به خواب شما آسیب می‌رساند" دلیل بر هم خوردن چرخه‌ی خوابتان توسط تلفن همراه هوشمند خود را مطالعه کنید.

۳) افزایش خطر ابتلا به تومور مغزی و برهم زدن چرخه‌ی یادگیری

در صورتی که انسان در معرض امواج رادیویی شدید قرار گیرد. این امواج به طور مستقیم بر روی غدد بدن نیز از جمله غده‌ی تیروئید تأثیر می‌گذارد.

طبق تحقیقات انجام شده میزان مواجهه با امواج رادیویی با اندازه‌ی سر و جمجمه‌ی افراد ارتباط مستقیم داشته و بنابراین مواجهه‌ی بیش از حد با این امواج ریسک ابتلا به تومورهای مغزی را افزایش داده و فرآیند یادگیری را دشوارتر می‌کند.

به همین دلیل است که بسیاری از کشورها استفاده از گجت‌های الکترونیکی را برای کودکان خود منع کرده‌اند یا قوانین سختی برای استفاده‌ی آن‌ها در نظر گرفته‌اند. که قبلاً در مطالب "منع استفاده از گجت‌های الکترونیکی برای کودکان تایوانی" و "فرزندان رهبران تکنولوژی جهان، چقدر اجازه‌ی استفاده از تکنولوژی را دارند؟" به این موضوع پرداخته‌ایم.

۴) نوموفوبیا

ترس از جدایی از گوشی‌های هوشمند که اصطلاحاً نوموفوبیا نام دارد به شدت در حال افزایش است. و تحقیقات حاکی از آن است که امروزه ۶۶ درصد از مردم جهان به این بیماری دچار هستند و گوشی هوشمند خود را حتی در حمام و دستشویی نیز با خود به همراه دارند. و این اضطراب جدایی از تلفن‌های هوشمند با نشانه‌هایی مثل لرزش، عرق کردن و حالت تهوع همراه است. در مطلب "اضطراب جدایی از گوشی‌های هوشمند: یک بیماری واقعی به نام نوموفوبیا" به طور مفصل آن را بررسی کرده‌ایم.

۵) بیماری سایبر (کینتوسیس) ( Cybersickness - Kinetosis)

مشابه سایر بیماری‌های حرکتی است و معمولاً پس از مدتی مشغول شدن در فضای مجازی رخ می‌دهد. در واقع این بیماری نتیجه‌ی درگیری بین سه سیستم حسی بصری، ناحیه‌ی دهلیزی گوش و  حس عمقی اطلاعات است. در واقع هر آنچه که چشم ما آن را مشاهده می‌کند بلافاصله و به صورت سنکرون بخش دهلیز گوش نیز اطلاعاتی را در این مورد به صورت سیگنالی ارسال می‌کند و سپس درک عمقی از مورد مشاهده شده توسط ذهن به دست می‌آید. در صورت بروز هر گونه اختلال در سیستم ادراکی اعم از تاری دید، سردرد یا تحریک میگرن، سردرگمی، سرگیجه، عدم تعادل و تهوع که در اثر مواجهه‌ی طولانی با صفحه نمایش رخ می‌دهد. به نوعی اختلال در سیستم ادراکی بدن ایجاد می‌شود.

از دیگر مشکلاتی که مواجهه‌ی بیش از حد با دنیای مجازی موجب آن می‌شود عبارتند از مشکل در تمرکز، تعریق بیش از حد، احساس سنگینی در ناحیه‌ی سر و مشکلات گوارشی.

Cybersickness یک بیماری نیست بلکه پاسخ فیزیولوژیکی بدن به محرکات غیرمعمولی است که همیشه از آن‌ها استفاده می‌کنیم. جالب است بدانید اکثر افرادی که دچار این بیماری هستند یا از آن بی‌اطلاعند و یا آن را نمی‌پذیرند.

۶) Erythema ab igne

شاید شما هم از آن دسته افرادی باشید که حین کار کردن با لپ‌تاپ آن را روی پای خود قرار می‌دهند. جالب است بدانید که در این صورت ران پای شما در مواجهه با دمایی حدود ۱۱۰ درجه قرار می‌گیرد و باعث بروز بیماری‌های پوستی شده یا منجر به ایجاد سوختگی در ناحیه‌ی ران می‌شود. سوختگی‌های شدیدی که در اثر مواجهه با مادون قرمز برای افراد پیش می‌آیند و شاید تصورش هم براتان سخت باشد.  در کمتر مقاله‌ی علمی به این موضوع پرداخته شده و یا کمتر مورد بررسی قرار گرفته است.

۷) دردهای ناحیه‌ی کمر و گردن

تحقیقات حاکی از آن است که در سال گذشته ۸۴ درصد از افراد بین ۱۸ تا ۲۴ ساله دچار کمر درد یا درد گردن بوده‌اند. یکی از عوامل مهمی که باعث بروز درد در این نواحی شده و یا آن را تشدید می‌کند نشستن‌های نادرست یا نامناسب و طولانی پشت صفحه‌ی نمایش است.

عدم استفاده از میز‌ها و صندلی مناسب در محل کار نیز از دیگر عوامل بروز کمردرد در بین افرادی است که روزانه زمان زیادی را پشت کامپیوتر خود می‌گذرانند. البته با انجام برخی حرکات کششی و یوگا می‌توان تا حدود زیادی اثرات سوء پشت میز نشستن‌های طولانی را از بین برد که در صورت تمایل می‌توانید آن را در "۱۰ حرکت یوگا برای گیک‌هایی که زیاد پشت کامپیوتر می‌نشینند" مطالعه فرمایید. 

یکی دیگر از معزلات استفاده از گجت‌های الکترونیکی قوزکردن یا گوژپشتی است که امروزه به اندازه‌ی زیادی افزایش یافته است.

۸) التهاب تاندون انگشت شست

شاید برای شما هم پیش آمده باشد که هنگام چت با دوستانتان احساس کرختی و درد در انگشت شست خود داشته باشید. یا پس از یک روز کاری طولانی که موس را در دست خود گرفته‌اید احساس درد شدیدی در انگشت شست خود حس کنید. این نیز یکی از مشکلات ارتوپدی رایج نسل امروز است که در اثر استفاده‌ی بی‌رویه از گجت‌های الکترونیکی به وجود می‌آید و به مرور ممکن است منجر به تنگی کانال مچ دست شود.

استفاده از پدهای طبی برای موس‌ها ممکن است تا حد زیادی این دردها را کاهش دهد. در مراحل ابتدایی این بیماری استفاده از مچ بندهای طبی می‌تواند احساس درد در این نواحی را تا حدود زیادی کاهش دهد. اما اگر به موقع درمان نشود احتمالاً عمل جراحی تنها راه‌حل این مشکل باشد.

۹) سندروم فانتوم لرزش

۷۰ درصد از کاربرانی که هر روز برای مدت طولانی از تلفن همراه خود استفاده می‌کنند اعتراف می‌کنند که چندین بار در روز لرزش یا ویبره‌ی تلفن همراه خود را در نواحی مختلف بدن خود احساس می‌کنند. بسیاری از آن‌ها حتی زمانی که گوشی‌شان در جیبشان نیست گمان می‌کنند کسی در حال گرفتن تماس با آن‌ها است و ویبره‌ی گوشی خود را احساس می‌کنند. این عامل در موارد حادتر منجر به بروز استرس‌های غیرقابل کنترل و لرزش دست و تپش قلب در افراد می‌شود.

زندگی ما این روزها کاملاً وابسته به تکنولوژی شده است. برخلاف نسل‌های قبلی‌مان که نمی‌توانستند ارتباط خوبی با تکنولوژی برقرار کنند و گاهی بیش از حد برای جلوگیری از ورود تکنولوژی به زندگی خود مقاومت می‌کردند، ما به راحتی گجت‌های الکترونیکی و تکنولوژی را وارد زندگی خصوصی‌مان کرده‌ایم. می‌توان گفت نسل‌های قبل از ما از تکنوفوبیا رنج می‌بردند و از پذیرش تکنولوژی‌های جدید ترس داشتند. ترسی که گویی فکر را فلج می‌کند. اما نسل ما نه تنها آن را پذیرفته است بلکه در بسیاری موارد از استفاده از این تکنولوژی‌ها کاملاً لذت می‌برد.

البته این مسئله هرگز نباید نادیده گرفته شود که صرف پذیرش فناوری‌های جدید کافی نیست و مهم‌تر از همه‌ی این مسائل داشتن فرهنگ صحیح استفاده از این گجت‌های الکترونیکی است. به عنوان مثال از وقتی استفاده از یاهومسنجر و شبکه‌های اجتماعی مثل فیس‌بوک یا اپلیکیشن‌هایی مثل وایبر، واتساپ یا تلگرام در بین مردم ما باب شده است افراد بسیاری کاملاً درگیر استفاده از آن‌ها شده‌اند و گاهی خود ما شاهد تأثیرات منفی استفاده از این ابزارها در بین اطرافیانمان هستیم. از سویی دیگر نیز ناآگاهی از قوانین حفظ حریم خصوصی باعث بروز مشکلات فراوانی برای بسیاری از افراد می‌شود. که ذکر آن‌ها از حوصله‌ی این مطلب خارج است.

در این مطلب می‌خواهم چند مورد از مشکلات روحی و جسمی که استفاده از گجت‌های الکترونیکی منجر به آن‌ها می‌شود را بررسی کنم. در ادامه این مطلب با من همراه شوید تا چند مورد از مهم‌ترین این موارد را با هم بررسی کنیم.

۱) سرطان: شایع‌ترین بیماری نسل حاضر

یکی از مهم‌ترین گجت‌هایی که امروزه اکثر مردم دنیا از آن استفاده می‌کنند تلفن همراه هوشمند است. اما جالب است بدانید همین وسیله که حاضر نیستیم حتی برای دقیقه‌ای آن را از خود دور کنیم سلامت ما را به شدت به خطر می اندازد.

همان‌طور که می‌دانید دکل های مخابراتی انواع خاصی از فرکانس‌های رادیویی و الکترومغناطیسی را از خود ساطع می‌کنند. همین امواج رادیویی در یک بازه‌ی زمانی حدوداً ۱۰ ساله می‌تواند موجب بروز سرطان شده و یا خطر ابتلا به این بیماری را به شدت افزایش دهد. زیرا مواجه شدن با این امواج باعث کاهش سطح ملاتونین بدن می‌شود و مقاومت دستگاه ایمنی بدن را به شدت کاهش می‌دهد. البته قرارگیری در معرض این امواج مشکلات دیگری را نیز برای انسان به وجود می‌آورد که از علائم آن می‌توان به بی‌خوابی، سرگیجه، تهوع، افزایش ضربان قلب، استرس، سردرد، اختلالات بینایی و... اشاره کرد. که هر یک به نوبه‌ی خود موجب می‌شود که زندگی ما از روال عادی خود خارج شود.

۲) جلوگیری از رفتن به خواب عمیق

کامل بودن چرخه‌ی خواب برای سلامتی بسیار مفید است. زیرا برای تجدید قوای بدن و کارایی بهتر مغز در ساعات معینی باید به ذهن خود استراحت بدهیم و تحقق این امر تنها با خواب عمیق میسر می‌شود. ملاتونین و سروتونین که برای تمرکز و سلامتی بسیار مؤثر بوده و توسط مغز ترشح می‌شود نیز به چرخه‌ی خواب و بیداری مربوط است.

گوشی‌های هوشمند ما این چرخه‌ی خواب را از روال عادی خود خارج می‌کنند. در صورت تمایل می‌توانید با مراجعه به مطلب "استفاده از ابزارهای الکترونیکی تا دیروقت به خواب شما آسیب می‌رساند" دلیل بر هم خوردن چرخه‌ی خوابتان توسط تلفن همراه هوشمند خود را مطالعه کنید.

۳) افزایش خطر ابتلا به تومور مغزی و برهم زدن چرخه‌ی یادگیری

در صورتی که انسان در معرض امواج رادیویی شدید قرار گیرد. این امواج به طور مستقیم بر روی غدد بدن نیز از جمله غده‌ی تیروئید تأثیر می‌گذارد.

طبق تحقیقات انجام شده میزان مواجهه با امواج رادیویی با اندازه‌ی سر و جمجمه‌ی افراد ارتباط مستقیم داشته و بنابراین مواجهه‌ی بیش از حد با این امواج ریسک ابتلا به تومورهای مغزی را افزایش داده و فرآیند یادگیری را دشوارتر می‌کند.

به همین دلیل است که بسیاری از کشورها استفاده از گجت‌های الکترونیکی را برای کودکان خود منع کرده‌اند یا قوانین سختی برای استفاده‌ی آن‌ها در نظر گرفته‌اند. که قبلاً در مطالب "منع استفاده از گجت‌های الکترونیکی برای کودکان تایوانی" و "فرزندان رهبران تکنولوژی جهان، چقدر اجازه‌ی استفاده از تکنولوژی را دارند؟" به این موضوع پرداخته‌ایم.

۴) نوموفوبیا

ترس از جدایی از گوشی‌های هوشمند که اصطلاحاً نوموفوبیا نام دارد به شدت در حال افزایش است. و تحقیقات حاکی از آن است که امروزه ۶۶ درصد از مردم جهان به این بیماری دچار هستند و گوشی هوشمند خود را حتی در حمام و دستشویی نیز با خود به همراه دارند. و این اضطراب جدایی از تلفن‌های هوشمند با نشانه‌هایی مثل لرزش، عرق کردن و حالت تهوع همراه است. در مطلب "اضطراب جدایی از گوشی‌های هوشمند: یک بیماری واقعی به نام نوموفوبیا" به طور مفصل آن را بررسی کرده‌ایم.

۵) بیماری سایبر (کینتوسیس) ( Cybersickness - Kinetosis)

مشابه سایر بیماری‌های حرکتی است و معمولاً پس از مدتی مشغول شدن در فضای مجازی رخ می‌دهد. در واقع این بیماری نتیجه‌ی درگیری بین سه سیستم حسی بصری، ناحیه‌ی دهلیزی گوش و  حس عمقی اطلاعات است. در واقع هر آنچه که چشم ما آن را مشاهده می‌کند بلافاصله و به صورت سنکرون بخش دهلیز گوش نیز اطلاعاتی را در این مورد به صورت سیگنالی ارسال می‌کند و سپس درک عمقی از مورد مشاهده شده توسط ذهن به دست می‌آید. در صورت بروز هر گونه اختلال در سیستم ادراکی اعم از تاری دید، سردرد یا تحریک میگرن، سردرگمی، سرگیجه، عدم تعادل و تهوع که در اثر مواجهه‌ی طولانی با صفحه نمایش رخ می‌دهد. به نوعی اختلال در سیستم ادراکی بدن ایجاد می‌شود.

از دیگر مشکلاتی که مواجهه‌ی بیش از حد با دنیای مجازی موجب آن می‌شود عبارتند از مشکل در تمرکز، تعریق بیش از حد، احساس سنگینی در ناحیه‌ی سر و مشکلات گوارشی.

Cybersickness یک بیماری نیست بلکه پاسخ فیزیولوژیکی بدن به محرکات غیرمعمولی است که همیشه از آن‌ها استفاده می‌کنیم. جالب است بدانید اکثر افرادی که دچار این بیماری هستند یا از آن بی‌اطلاعند و یا آن را نمی‌پذیرند.

۶) Erythema ab igne

شاید شما هم از آن دسته افرادی باشید که حین کار کردن با لپ‌تاپ آن را روی پای خود قرار می‌دهند. جالب است بدانید که در این صورت ران پای شما در مواجهه با دمایی حدود ۱۱۰ درجه قرار می‌گیرد و باعث بروز بیماری‌های پوستی شده یا منجر به ایجاد سوختگی در ناحیه‌ی ران می‌شود. سوختگی‌های شدیدی که در اثر مواجهه با مادون قرمز برای افراد پیش می‌آیند و شاید تصورش هم براتان سخت باشد.  در کمتر مقاله‌ی علمی به این موضوع پرداخته شده و یا کمتر مورد بررسی قرار گرفته است.

۷) دردهای ناحیه‌ی کمر و گردن

تحقیقات حاکی از آن است که در سال گذشته ۸۴ درصد از افراد بین ۱۸ تا ۲۴ ساله دچار کمر درد یا درد گردن بوده‌اند. یکی از عوامل مهمی که باعث بروز درد در این نواحی شده و یا آن را تشدید می‌کند نشستن‌های نادرست یا نامناسب و طولانی پشت صفحه‌ی نمایش است.

عدم استفاده از میز‌ها و صندلی مناسب در محل کار نیز از دیگر عوامل بروز کمردرد در بین افرادی است که روزانه زمان زیادی را پشت کامپیوتر خود می‌گذرانند. البته با انجام برخی حرکات کششی و یوگا می‌توان تا حدود زیادی اثرات سوء پشت میز نشستن‌های طولانی را از بین برد که در صورت تمایل می‌توانید آن را در "۱۰ حرکت یوگا برای گیک‌هایی که زیاد پشت کامپیوتر می‌نشینند" مطالعه فرمایید. 

یکی دیگر از معزلات استفاده از گجت‌های الکترونیکی قوزکردن یا گوژپشتی است که امروزه به اندازه‌ی زیادی افزایش یافته است.

۸) التهاب تاندون انگشت شست

شاید برای شما هم پیش آمده باشد که هنگام چت با دوستانتان احساس کرختی و درد در انگشت شست خود داشته باشید. یا پس از یک روز کاری طولانی که موس را در دست خود گرفته‌اید احساس درد شدیدی در انگشت شست خود حس کنید. این نیز یکی از مشکلات ارتوپدی رایج نسل امروز است که در اثر استفاده‌ی بی‌رویه از گجت‌های الکترونیکی به وجود می‌آید و به مرور ممکن است منجر به تنگی کانال مچ دست شود.

استفاده از پدهای طبی برای موس‌ها ممکن است تا حد زیادی این دردها را کاهش دهد. در مراحل ابتدایی این بیماری استفاده از مچ بندهای طبی می‌تواند احساس درد در این نواحی را تا حدود زیادی کاهش دهد. اما اگر به موقع درمان نشود احتمالاً عمل جراحی تنها راه‌حل این مشکل باشد.

۹) سندروم فانتوم لرزش

۷۰ درصد از کاربرانی که هر روز برای مدت طولانی از تلفن همراه خود استفاده می‌کنند اعتراف می‌کنند که چندین بار در روز لرزش یا ویبره‌ی تلفن همراه خود را در نواحی مختلف بدن خود احساس می‌کنند. بسیاری از آن‌ها حتی زمانی که گوشی‌شان در جیبشان نیست گمان می‌کنند کسی در حال گرفتن تماس با آن‌ها است و ویبره‌ی گوشی خود را احساس می‌کنند. این عامل در موارد حادتر منجر به بروز استرس‌های غیرقابل کنترل و لرزش دست و تپش قلب در افراد می‌شود.